و تنهایم گذاشت.

با عرض سلام و ادب و احترام به بیشگاه همه دوستان گرامی.

دیر آمدم ولی خود نیز دلتنگ تک تک شما دوستان واقعی دنیای مجازی بودم

ولی چون نتوانستند فکرم را ببندند دستهایم را بسته بودند.

حرف زیاد است ولی زیاده حرفی نیست.

*حروف ب که با رنگی دیگر متمایز شده اند بایدPخوانده شوند.

اگر چه شعر شدی از نگاه انسان ها        بری  تو گم شده ای در هجوم  دیوان ها

برنده بودنت از چشم آسمان  افتاد        مباش  دلخوش  صیاد و  آب و  این نان ها  

طلوع چشم تو بگذار ناگهان باشد             بتاب    خواهر   خورشید  بر  خیابان ها

بریز موج دو گیسوت را به سر شانه             که   از   رواج     بیفتند  باز  میزان  ها

تو همتی کن و از عاشقی غزل بنویس      که  تار  بسته  در  اعماق  میز فنجان ها

که سال سال سکوت ست و غصه و گریه   و  مانده اند   درون    سکوت    قرآن ها

بیار آیه ای از سمت چاک بیرهن ات   که سست تر شود از هر چه هست ایمان ها

با سلام خدمت همه ی عزیزان خواننده و بازدید کننده وبلاگ شاهگل.

اول از همه 18 بهمن سالروز تولد خودم را پیشاپیش  به خودم تبریک میگویم

هر چند تبریک به خود گفتن مرسوم نیست.دوم با یه شعر در خدمتتونم.

سوم ممنون از همه کسانی که با نظرات گران بهایشان  من را تشویق و ترقیب کردند

و چراغی بر پیش  پاهای لرزان من گرفتند و میگیرند تا پاهای لرزانم به سنگی نگیرد

و ....

بوی باروت, جنگ ,خونخوای ,قرن آدم نما ترین حیوان

عصر نابودی بشر با بمب  ,انقراض پلنگ یا انسان ؟؟!!

دود سیگار ,ماهواره, شراب ,دختر بی حیای نسل حجاب

آرزوهایم این همیشه حباب ,روی دریاچه های پر طوفان

مد, قیافه,کلاس, بیکاری ,صرع , پیسی, جنون ادواری

ارمغان  تمدن و فرهنگ ,هدیه ی  حاکمان  بی  وجدان

رنگ زیبای ما دو رنگی شد,مال مردم خوری زرنگی شد

صورت  ماه ها  پلنگی  شد , چشمهای  دیده  در ایران

دستهای همیشه  از نان پر , خاطراتش  غریبه  با  آجر

دستهای  بدون  نان  خالی , روزگارش  سیاه  از سیمان

چکمه های هوس که پوشیدیم,پشت پاهای عشق تاول زد

کوله بار غزل پر از غم شد,خود فروشی برای نان ارزان

سرگذشتی  شبیه تان  دارم  , کرکسان  غریب  آبادی

بعد  مرگم  مرا  رها  نکنید ,  گرگهای نجیب  بی دندان

سلام...

 دوستان عزیزوبلاگ شاهگل.

بعد از سالها تازه فهمیده ام که زندگی چه طعمی دارد.

باید شاد زیست .

صحبت بسیار دارم و مجال کم ولی همین بس که با کوله باری از غزل وترانه برگشته ام و....

 غزلی داغ داغ داغ! پیشکشتان .

بغضی ست گلویم که سر واشدنش نیست   هر قطره به سر جرات دریا شدنش نیست

بگذار   در   آغاز   غزل   زرد   بمیرد         این  غنچه اگر جربزه ی وا شدنش نیست

از عشق مگویید و مپرسید که این زخم       کاری ست ولی جوهر انشا شدنش نیست

ای زهره جبین موی به یکسو بزن ازروی   اینگونه که شب زهره ی فردا شدنش نیست

باید  که  غم  انگیزترین  درد  تو  باشی       زیرا  که  امیدی  به  مداوا  شدنش  نیست

خورشید  میارید  که  او  شبنم  صبح  است    معشوقه ی  من  تاب تماشا شدنش نیست

                                                                                                      یا حق.

                                                            یا حق ....

در اين روزگار كه كاه را بر سگ ريزند و استخوان را بر خر....من با چه اميدي به روز مي كنم نمي دانم .

با يك شعر عاميانه در خدمت شمايم.

خان آبادي بي انصاف   دخترا رو بيوه كرد

قوچاي كوهي رو كشته   دنبال بابام ميگرده

آخه بابام يه پلنگه  با آدم بدا ميجنگه

مش حسن هميشه ميگه كه بابام خيلي زرنگه

چشمه ها خشكن بي آب  بي بي حاجيا مريضن

عروساي قصه هامون خيلي وقته كه كنيزن

بي طناب مردا رو بستن  فانوسامونو شكستن

دستاي خونه نشينا   تا ابد پينه نبستن

از تموم پشت بوما  كفترا تك تك پريدن

گاو و گوسفنداي ما رو مفت و مجاني خريدن

مرداي قوي قلعه خون ماها رو مكيدن

ما رو غارت كردن اما كدخداهامون خوابيدن

يه روزي كه بوي غم داشت آسمون بد جوري دم داشت

پدرم دو لول و كوك كرد بوي باروت ديوونم كرد

وسط همين ترانه ياد تابوت ديوونم كرد

نعره كفتا را كشيدن ذره ذره ميدريدن

خونا فواره زد اون روز  خونه تاريك و غم آلود

چه روزي ولي نه انگار چه شبي شبي شبي بود

<<یا هو>>

با سلام خدمت دوستان شاعر و  مهربان و غير شاعر ولي عزيز .

1

سلام پنجره بانو هنوز بيمارم

چقدر لطف نمودي به من كه ديوارم

فروغ شعر سراسر دروغ و تاريكم

خوش آمدي به غزلهاي بهمني وارم

سكوت ذهن مرا باز عشق برهم زد

و دختري كه نفهميد دوستش دارم

2

با عطر ياس و نسترن و گل محمدي

با چاي زعفراني و لبخند آمدي

من محو ميشوم و تو پر رنگ ،رنگ عشق

مي مردم از نيامدنت در مرددي

با "من" كه مست و عاشق چشمان ناز تست

پاشو برقص دختر زيباي مشهدي...

3

تقديم به عشقم:ولاديميرولاديميرويچ ماياكوفسكي....

آتش به تار و پود غزلهاي ما بزن..

بعد از حدود یک سال با  غزلی جدید......

با هر نسیم باغ کمی غم می آورد

من زخمی ام برای تو مرهم می آورد

سرگشته ی کدام گناهم که روزگار

هم با نسیم می بردت هم می آورد

یک لحظه هم توان فراموشی ام نبود

دیوار های شهر  به یادم  می آورد ـ

با  تو  چقدر خاطره  دارم  نگار  من

بی تو  نفس کشیدن  ماتم  می آورد

تاریک در چراغ خیابان ولو شده ست

شیخی که رفت و گفت که آدم می آورد

خندیدنی ست چهره ی دنیا بدون عشق....

روزی  که چشمهای  تو را کم می آورد

                                                                                                     ۴|۱|۸۷